mind the gap

Door alle nieuwsberichten uit Oekraine, Irak, Syrie en Israel en het zoeken naar verse vijanden was ik bijna vergeten waar het de afgelopen jaren telkens weer om draaide: de Kloof. Waar ik 20 jaar geleden nog vol verbijstering naar de cijfers keek en wel 7 maal opnieuw moest kijken of er echt stond wat er stond [namelijk dat de rijkste 350 mensen op aarde gezamenlijk de helft van al het kapitaal op aarde bezitten], daar zijn de getallen inmiddels nog dramatischer geworden.

De verdeling van het kapitaal op aarde wordt almaar onevenwichtiger en het zijn al een tijdje de leden van de 1% van de rijksten die vinden dat het anders moet. Bang voor een terugkeer naar een tijd van voor de Franse revolutie waar dan opnieuw een opstand van het volk met aangescherpte hooivorken en guillotines aan te pas moeten komen om alles opnieuw te verdelen, pleiten enkelen voor hen nu al voor een betere verdeling die uiteindelijk voor iedereen beter zal uitpakken. Het blijft mooi om deze boodschap te horen uit de mond van Nick Hanauer, een zelfverklaard plutocraat in een knappe TEDtalk

bevroren tijd


Adam Magyar kijkt anders naar de wereld dan de meesten van ons; hij ziet voortschrijdende momenten en hoe alles in die momenten vervluchtigt tot onbelangrijkheid. Hij heeft een manier gevonden om die momenten te vangen en het resultaat is betoverend. Over hoe de loop der dingen in anonimiteit toch ook intimiteit weet te bewaren. In deze TEDtalk spreekt hij zelf zoals zijn werk; hij zuigt je langzaam zijn wereld in:

Posted in art

herhaling

Vorig jaar heb ik over een cursus geschreven…a brief history of humankind:
http://sirlovalot.wordpress.com/2013/08/25/geschiedenis-der-mensheid/
een fantastische cursus die mijn kijk op de wereld heeft veranderd.
Vanaf 10 augustus wordt ie herhaald: sla je slag!
https://www.coursera.org/course/humankind
https://www.youtube.com/watch?v=xQ4eg7Zj5OY

een interview:
I find much of what you wrote in the book disturbing.
What, for example?

This: “The human race is no more than a herd of sheep that ended up with tanks and atomic bombs because of an evolutionary accident.”
Fundamentally, mankind was unimportant in the ecological system. Then, in one fell swoop, an evolutionary blink of an eye, the human race is transformed from something unimportant to the most important thing in the world.

It’s usually assumed that we were superior to other species.
Not necessarily. For example, everyone is so enthusiastic about the fact that man created tools. But that does not make man an especially important animal. As beavers build dams and bees build hives, human beings have spears. Or take the high intelligence of human beings, the ability to make plans, to transmit information − that was also there before, but that, together with the tools, was not enough to make man special. If you want to single out what it was that really catapulted us from the margins to center stage, it is the ability to communicate and transmit messages in very large numbers.

Through language.
Through language. What chimpanzees or Neanderthals can do in groups of 50, we can do in groups of 50 or 500 million.

So that’s how we triumphed in the reality of life.
Yes. A reality program does actually illustrate it well. The key to victory lies more in manipulation and cooperation than in exceptional personal skills. Lees verder

francis bacon

Three Studies for Figures at the Base of a Crucifixion c.1944

large
Ze zijn afstotend, weerzinwekkend en lijken uitingen van pijn en lijden te zijn, maar tegelijkertijd zijn ze fascinerend, erotisch en krachtig. Het roept vragen bij me op naar de aard en de reden van dit lijden. Het rechter paneel ziet eruit alsof de pijn wordt veroorzaakt door eigen handelen, het wezen op het middenpaneel lijkt nog te wachten op wat komen gaat, maar de extase is voor mij evident en de duidelijke erotische vormen ook. Het linker paneel lijkt afgedankt te zijn, klaar, genegeerd.

De kracht van dit werk is voor mij te vinden in de woeste expressie van de vormloze lichamen, die slechts hier en daar hun menselijkheid verraden, waarmee tegelijk de onmenselijkheid wordt benoemd. Het zijn de uitgebeelde emoties die hier worden getoond die mij nieuwsgierig maken. Hoe voelt het om dat wezen te zijn? De museale omgeving en het feit dat dit geen echte wezens, maar geschilderde doeken zijn, zorgen voor een veilige afstand tot dat wat getoond wordt, zodat ik het aandurf me in deze wereld te storten en me over te geven aan deze prachtige rauwe taal.

In de details van de achtergrond die slechts de suggestie van ruimte aangeeft en een aanzet tot meubilair, vind ik het verbluffend hoe met zo weinig zoveel wordt gezegd. Er is gevochten met materiaal en slechts dit weinige is er uit de strijd gekomen. Beschaving is niets meer dan een dun laagje, waaronder een dierlijke natuur verborgen zit. Dan zijn er de monumentale vormen zelf met hun lijkachtige kleuren waarop eveneens woest is gewerkt. Zij bezitten alleen nu en dan detail, maar dat is dan ook steevast zo goed getroffen dat je bij iedere penseelstreek wilt blijven stilstaan. De kunst is hier eens geen motor van het denken; het is integendeel begriploos en schreeuwt zijn waarheid uit naar mij als toeschouwer.

Dit werk vraagt na de aanschouwing een momentje rust; het is een louterende ervaring die me achterlaat met euforie, walging en mededogen. Ik voel geen enkele behoefte tot een interpretatie in de zin dat ik wil begrijpen wat de schilder heeft gemaakt of om zelf een verhaal te construeren. Dit is werk dat ik alleen maar hoef te ervaren door er naar te kijken en me door mijn prikkels te laten leiden: moet je dit zien! En dat! Whoa…heftig! Als niets menselijks mij vreemd is, dan zou ik ook dit moeten kunnen herkennen en ergens diep van binnen roert zich iets dat instemmend gromt. Iets dat zich met de aanschouwing van dit werk laat bezweren. Ik heb me als een vampier gevoed aan dit werk.