cyborg

lieve vandermeulen – dissonant liedje

de cyborg houdt haar kopje scheef:
hoort zij iets onder het geruis
van chips en oliezacht bewegen?
de ene stilte is de andere niet.
de cyborg houdt haar acid-adem in.
zij raadt bijna een rimpeling

als kon ooit iets uit haar geboren:
herinnering aan een geliefd gezicht,
de slaap, de groei van vleugels in de dromen,
een sprong tussen de data en de sporen…

iets vochtigs als een opgerold verdriet
doet haar een beetje scheef bewegen.
wat ooit misschien een zucht was, een gedicht,
wordt nu een nieuw programma om te overleven.