feestje gemist

Er lag weer gekleurd poeder op straat…feestje gemist, jammer!

Holi is a time to reach out with the colours of joy. It is the time to love and forgive. It is the time expresses the happiness of being loved and to be loved through colours.

Advertenties

Bruce Riley


Ja nou, gewoon, je begint en je ziet wel wat het wordt… Irritant van die mensen die niet kunnen vertellen wat ze doen, maar ondertussen maakt meneer Riley wel fantastisch strakke kleurexplosies die je naar binnen zuigen in hun intensiteit. Psychedelische trips vol met de wonderlijke texturen en patronen waarover je je in de natuur ook zo kan verwonderen. Microscopische levensvormen op macroformaat. Hier de LINK naar zijn site en hieronder een kort portret [5min] van de kunstenaar:

nestverlaters

Joost Lieuwma maakte een heerlijke animatiefilm over een jongen die van zijn vader op eigen benen moet leren staan en de wijde wereld in wordt gestuurd. Hij is hier nog niet zo goed in omdat hij zo fijn gepamperd wordt door mams en keert telkens weer met de meest geweldige smoezen terug. Uiteindelijk lukt het hem natuurlijk wel. Eronder een mogelijk vervolg met happy end in een andere animatiefilm van Franse makelij:

visite

Een prachtig gemaakte korte film die je meeneemt naar de belevingswereld van de kinderjaren [10 minuten]

On his sixth birthday, Robert receives three beautiful old ladies in his mother’s sitting room. Through his eyes, we visit the memory of this afternoon, visualized with the free spirited imagination of childhood, naive yet wonderfully dark. Ladies appear like birds, a gift scuttles across the floor, blue icing is nibbled from a magical cake, tea is sipped, lacy slips shifted, and between knobbly knees strange visions appear. The ladies weave an extraordinary tale of an emperor with no skin, and the boy himself, older and wiser, adds the finale… with a tail.

vondeling

Vorig jaar, nog voor de winter, had ik een kamerplant. Hij was niet gelukkig. Hangende bladeren en verkleuringen; een lelijk ding eigenlijk. Ik heb het wel geprobeerd, goede zorg, veel water, wat minder water, een knipoog en een liedje, maar het wilde gewoon niet. Slechte aardstralen ofzo; geen idee. Op een koude herfstdag in een opruimerige bui heb ik hem buiten neergezet en de vrijdag erop was ie weg. Vrijdag is vuilnisdag. Een gevoel van falen bekroop me. Dan maar geen planten meer in huis, dacht ik nog, maar de volgende lente was ik dat alweer vergeten en nu staat er weer een plantje langzaam maar zeker te verpieteren. Opnieuw hetzelfde gevoel van falen, maar ik heb nog hoop, want de laatste weken lijkt deze wat gelukkiger te worden. Vorige maand op weg naar de supermarkt zag ik hem weer, die plant van vorig jaar. In een plantenbak op straat. Blakend van gezondheid; geen geel puntje in de kruin te bekennen en bovendien samen met een grote broer op langer stammetje . Zou ie daar de hele tijd hebben gestaan? Winterhard geworden na mijn kille daad? Ik weet mij nauwelijks een houding te geven wanneer ik nu langsloop: blij en beschaamd tegelijk.
vondeling