brassbrothers

Voor de acht jonge mannen van het Hypnotic Brass Ensemble heeft ‘broederschap’ een letterlijke betekenis: ze zijn allemaal zoons van jazzlegende Phil Cohran. Ze groeiden op in het rauwe zuid Chicago in een gezin met 24 kinderen en twee moeders, op een strikt dieet van jazz, funk en Black Consciousness. Repetities voor het familie-ensemble begonnen elke ochtend om zes uur met het blazen van minutenlange noten. Nu ze volwassen zijn en ze hun acht koperen hoorns laten klinken – of ze nou hun unieke mix van jazz, funk en hiphop in de straten van New York spelen, samenwerken met Mos Def of Prince, of North Sea Jazz platspelen – worden de idealen die zij meekregen steeds getest. Zijn de principes van hun ouders ook echt die van hun? [bron:NPO]

De prachtige documentaire Hypnotic Brass is de komende tijd nog HIER te zien bij uitzending gemist.

een voorproefje van de brothers via Youtube:

Advertenties

komkommertijd

Oh zalige vakantie! Afgezien natuurlijk dat ik af en toe een weekje moet werken…maar daarbuiten geen school en verplichtingen en volop tijd voor kleine ontdekkingsreizen en strandbezoekjes en eenmaal thuisgekomen de jacht op nieuwe muziekjes. Inmiddels heb ik alweer flink wat nieuwe deuntjes gevonden, varierend van luchtige kamermuziek en rustige riedeltjes naar bezwerende singer-songwriters en wilde wereldmuziek uit alle streken tot en met een enkel poppy plaatje en pompende tekno. De dingen die ik de laatste tijd veel gedraaid heb, heb ik in een afspeellijstje gezet…geniet mee!

the music in my head [2008]
the-music-in-my-head

handpan

Ik kende het ding helemaal niet, maar wat een geweldig instrument is de handpan…een ritmisch percussieding dat doet denken aan Indonesische gamelan, maar waarmee tegelijkertijd melodielijnen en prachtige ritmes kunnen worden getoverd; unplugged! Het heerlijke van youtube is dan natuurlijk dat wanneer je op zoek gaat er een wereld voor je open gaat. Moet je kijken wat een half uurtje video’s kijken aan rijkdom heeft opgeleverd:



max richter

In 2004 bracht Max Richter het briljante album the blue notebooks uit dat ik nog altijd vaak luister; een sfeervol album met nieuwe klassiekerige muziek met electronische invloeden. Vorige week ontdekte ik zijn in 2012 uitgebrachte Recomposed by Max Richter: Vivaldi, The Four Seasons en dat is opnieuw helemaal in de roos. Met veel respect voor het origineel weet hij een eigen draai aan de vier jaargetijden te geven…een prachtplaat die ik nog vaak zal beluisteren via mijn geliefde Grooveshark [een soort Spotify, maar dan gebruiksvriendelijker en gratis]. Luister mee en geniet!

vuurwerk

Een van de opvallendste films van 2012 was voor mij Solipsism van Andrew Huang; een spetterende kleurrijke abstracte film van ongrijpbare diepzinnigheid. Niet verwonderlijk dus dat Bjork de eerste grote naam is om hem te vragen voor een videoclip, want zij is er altijd als de kippen bij om nieuwe avantgarde op te pikken. Mutual core is niet zo verpletterend als zijn eigen film, maar nog altijd zeer het kijken waard…evenals Bjork.