superster

Superster Daan Roosegaarde is misschien wel de meest inspirerende persoon in de wereld van vandaag. Ik zag zojuist zijn TEDtalk op het Binnenhof nog en keer terug. Hoe kan er zoveel talent verenigt zijn in slechts 1 persoon…un-fucking-believable! Een fantastisch spreker, mindblowing creatief en ook nog eens sociaal betrokken. Nog maar eens een diepe buiging voor hem. Hieronder twee presentaties:

Advertenties

Bruce Riley


Ja nou, gewoon, je begint en je ziet wel wat het wordt… Irritant van die mensen die niet kunnen vertellen wat ze doen, maar ondertussen maakt meneer Riley wel fantastisch strakke kleurexplosies die je naar binnen zuigen in hun intensiteit. Psychedelische trips vol met de wonderlijke texturen en patronen waarover je je in de natuur ook zo kan verwonderen. Microscopische levensvormen op macroformaat. Hier de LINK naar zijn site en hieronder een kort portret [5min] van de kunstenaar:

kunstbelevenis

Dripped is een korte [10min] animatiefilm, die swingt en betovert. Aanvankelijk dacht ik dat het ging over de manier waarop kunst je waarneming kan veranderen en hoe een mens intens kan genieten van kunst wanneer je het volledig door je heen laat gaan. Zo kun je het nogsteeeds zien, maar het blijkt het proces van Jackson Pollock te zijn; hoe hij zelf tot zijn eigen stijl is gekomen. Heerlijke korte film!

francis bacon

Three Studies for Figures at the Base of a Crucifixion c.1944

large
Ze zijn afstotend, weerzinwekkend en lijken uitingen van pijn en lijden te zijn, maar tegelijkertijd zijn ze fascinerend, erotisch en krachtig. Het roept vragen bij me op naar de aard en de reden van dit lijden. Het rechter paneel ziet eruit alsof de pijn wordt veroorzaakt door eigen handelen, het wezen op het middenpaneel lijkt nog te wachten op wat komen gaat, maar de extase is voor mij evident en de duidelijke erotische vormen ook. Het linker paneel lijkt afgedankt te zijn, klaar, genegeerd.

De kracht van dit werk is voor mij te vinden in de woeste expressie van de vormloze lichamen, die slechts hier en daar hun menselijkheid verraden, waarmee tegelijk de onmenselijkheid wordt benoemd. Het zijn de uitgebeelde emoties die hier worden getoond die mij nieuwsgierig maken. Hoe voelt het om dat wezen te zijn? De museale omgeving en het feit dat dit geen echte wezens, maar geschilderde doeken zijn, zorgen voor een veilige afstand tot dat wat getoond wordt, zodat ik het aandurf me in deze wereld te storten en me over te geven aan deze prachtige rauwe taal.

In de details van de achtergrond die slechts de suggestie van ruimte aangeeft en een aanzet tot meubilair, vind ik het verbluffend hoe met zo weinig zoveel wordt gezegd. Er is gevochten met materiaal en slechts dit weinige is er uit de strijd gekomen. Beschaving is niets meer dan een dun laagje, waaronder een dierlijke natuur verborgen zit. Dan zijn er de monumentale vormen zelf met hun lijkachtige kleuren waarop eveneens woest is gewerkt. Zij bezitten alleen nu en dan detail, maar dat is dan ook steevast zo goed getroffen dat je bij iedere penseelstreek wilt blijven stilstaan. De kunst is hier eens geen motor van het denken; het is integendeel begriploos en schreeuwt zijn waarheid uit naar mij als toeschouwer.

Dit werk vraagt na de aanschouwing een momentje rust; het is een louterende ervaring die me achterlaat met euforie, walging en mededogen. Ik voel geen enkele behoefte tot een interpretatie in de zin dat ik wil begrijpen wat de schilder heeft gemaakt of om zelf een verhaal te construeren. Dit is werk dat ik alleen maar hoef te ervaren door er naar te kijken en me door mijn prikkels te laten leiden: moet je dit zien! En dat! Whoa…heftig! Als niets menselijks mij vreemd is, dan zou ik ook dit moeten kunnen herkennen en ergens diep van binnen roert zich iets dat instemmend gromt. Iets dat zich met de aanschouwing van dit werk laat bezweren. Ik heb me als een vampier gevoed aan dit werk.

toverberg

Vorig jaar ontdekte ik de korte animatiefilms van de Koreaanse Kokooma [Lee kyu-tae]. De maker heeft nu met Each other [6m17] een nieuwe korte film gemaakt in de voor hem typerende stijl. Origami-achtige vormen fladderen door een massief en desolaat landschap, waarbij een verhaal van mysterieuze afhankelijkheid wordt verteld. Een ongrijpbare identiteit vecht zich een weg door de leegte om uiteindelijk weer bij het beginpunt uit te komen, maar helemaal onzinnig is zijn reis niet geweest. Een raadselachtig meesterwerkje.

bezieling


Wanneer een kunstenaar zegt: als ik water schilder, dan word ik water, wanneer ik een rots schilder, dan word ik de rots, dan krijg ik meestal een beetje jeuk. Fabienne Verdier zegt zulke dingen, maar gelukkig bewaarde ze die opmerkingen voor het laatst van de afgelopen donderdag uitgezonden documentaire bij AVRO’s Close up. In de aanloop naar deze opmerkingen zien we een portret van passie en vechtlust van een avonturier die het interieur van haar ziel spiegelt aan de waarheid om haar heen. Het levert haar een reis op die haar in alle eenzaamheid 10 jaar in China doet belanden en daar studeert bij oude kalligrafiemeesters. Na omzwervingen is ze terug in Frankrijk en maakt nu monumentale schilderwerken die bezield zijn met aardse levenskracht. Een prachtige vrouw met een systematische en analytische manier van werken die je niet zou verwachten bij de woeste erupties die zich tonen in het werk. Denk aan de Golf van Hokusai, Antonio Tapies, Barnett Newmann en meesterlijke kalligrafie en je komt in de buurt van Fabienne Verdier. Bekijk de uitzending hier: http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1403844
Fabienne-Verdier-Chinese-Calligraphy-Painting-003