ai! [of A.I.?]

De vooraanstaande Cambridge University gaat onderzoek doen naar de potentiële gevaren van kunstmatige intelligentie [Artificial Intelligence: AI].

De universiteit richt een Center for the Study of Existential Risk op en gaat onder meer het mogelijke gevaar van kunstmatige intelligentie onderzoeken. “Het is een aannemelijke voorspelling dat ergens in deze of de komende eeuw intelligentie zal ontsnappen aan de huidige biologische beperkingen”, aldus Huw Price, filosofieprofessor aan Cambridge. “Dan is de mens niet langer het slimste ding op aarde.”

Price benadrukt dat het niet gaat om kwaadaardige machines, maar om machines die zich niet interesseren voor onze belangen. Als voorbeeld noemt de professor het bestaan van intelligente machines die niet geven om duurzaamheid. Hij vergelijkt het risico met de manier waarop mensen het bestaan van diverse dieren bedreigen of hebben bedreigd.
“Mensen zien het gevaar van kunstmatige intelligentie als een verwaarloosbare zorg, maar we weten niet hoe serieus het risico is. We weten niet in welk tijdsbestek het zich gaat ontwikkelen en zorgen wegwuiven is gevaarlijk”, aldus Price. [bron: http://www.nu.nl]

Al tientallen jaren is dit voer voor science-fictionschrijvers en futurologen en het verbaast me enorm dat er dan nu pas serieus onderzoek gedaan gaat worden! Afgelopen maart heb ik al een gerelateerd bericht geplaatst met een boeiende TEDtalk…hier is ie nog een keer:

Onder Kevin Kelly’s eindredactie (van 1992 tot 1999) wint Wired Magazine in 1994 de National Magazine Award for General Excellence. Vanaf 1999 geldt hij als ‘senior maverick’ van de Wired-redactie. En in 2000 is Kelly medeoprichter van de All Species Foundation die zich tot doel stelt alle organismen op deze aarde in kaart te brengen. In één van zijn bekendste boeken, Out of Control (1994), richt hij zich op de ‘new biology of machines’. Hij voorspelt dat machines zo complex en autonoom zullen worden dat ze meer op levende wezens zullen gaan lijken. In zijn nieuwste boek, What technology wants (2010), gaat hij nog een stap verder en beschrijft hij hoe nieuwe technologieën net als levende organismen hun eigen behoeften zullen hebben. Het ‘technium’, het netwerk aan interacterende stukjes technologie, krijgt een eigen dynamiek die nog maar ten dele voorspelbaar is, maar in elk geval onomkeerbaar. Technologie zal diverser, complexer en meer alomtegenwoordig worden. De mens zal hier rekening mee moeten gaan houden, om een houdbare situatie voor de toekomst te creëren. En het zal ons hele beeld van zelf, individu en gemeenschap danig gaan veranderen:

Advertenties

fenomenaal

ik zat zojuist in mijn eentje achter de laptop te applaudiseren voor deze film…een meesterwerk dat hart en hoofd bij elkaar brengt; een hymne aan het leven en bewustzijn. Oneindig prikkelend of anders wel visueel betoverend elk van de 88 minuten.

Chris Gallagher’s feature-length film essay Time Being is an elegant and thought-provoking investigation of the nature and experience of time, and its filmic representation. 88 one-minute shots or shot-sequences counterpoint a spoken commentary that probes and questions the subject from many different angles – psychological, philosophical, mechanical, cosmological, artistic. Equally, Gallagher combines aspects of different cinemas – documentary, structural, poetic, narrative, and personal – skillfully interweaving all the elements into a complex yet coherent and surprisingly moving statement on the human condition. The most brilliant film on its subject I’ve ever seen, Time Being is cool and non-academic yet deeply engaged, and beautifully shot. An educational film in the best sense.

bekijk hem hier: https://vimeo.com/30698237

scheppingsdrang

in onderstaande youtubeclip een heel korte documentaire over kunstenaars/developers die de computer niet gebruiken om kunst te maken, maar die een stap verder gaan door de computer zelf zo te programmeren om hem zelf kunst te laten genereren. Dit werd al wel eerder gedaan, maar met magere resultaten. Inmiddels is het een stuk beter geworden. Aan het woord komen een paar interessante mensen:
Scott Draves ontwikkelt screensavers die zichzelf verder evolueren met behulp van de meningen van de gebruikers
Luke DuBois gebruikt data van gebeurtenissen [zoals aantallen gesneuvelde militairen in de oorlog in Irak] om muziek te componeren
Will Wright kende ik nog van een TED-talk waarin hij zijn adembenemende en fascinerende game Spore presenteert. een quote: ‘…we’re using the game to re-map intuition…I think computers can recalibrate our instinct aross vast scales in both space and time…’ Zo spoort hij de spelers aan om lange-termijnvisies te ontwikkelen.
Niet altijd is het de mooiste of beste Kunst wat er wordt gecreeerd, maar het proces is zonder meer fascinerend

visionair

Onder Kevin Kelly’s eindredactie (van 1992 tot 1999) wint Wired Magazine in 1994 de National Magazine Award for General Excellence. Vanaf 1999 geldt hij als ‘senior maverick’ van de Wired-redactie. En in 2000 is Kelly medeoprichter van de All Species Foundation die zich tot doel stelt alle organismen op deze aarde in kaart te brengen. In één van zijn bekendste boeken, Out of Control (1994), richt hij zich op de ‘new biology of machines’. Hij voorspelt dat machines zo complex en autonoom zullen worden dat ze meer op levende wezens zullen gaan lijken. In zijn nieuwste boek, What technology wants (2010), gaat hij nog een stap verder en beschrijft hij hoe nieuwe technologieën net als levende organismen hun eigen behoeften zullen hebben. Het ‘technium’, het netwerk aan interacterende stukjes technologie, krijgt een eigen dynamiek die nog maar ten dele voorspelbaar is, maar in elk geval onomkeerbaar. Technologie zal diverser, complexer en meer alomtegenwoordig worden. De mens zal hier rekening mee moeten gaan houden, om een houdbare situatie voor de toekomst te creëren. En het zal ons hele beeld van zelf, individu en gemeenschap danig gaan veranderen:


op de website van kevin kelly staan nog veel meer presentaties/talks

simulatie

“There is a fundamental chasm in our understanding of ourselves, the universe, and everything. To solve this, Sir Martin Rees takes us on a mind-boggling journey through multiple universes to post-biological life. On the way we learn of the disturbing possibility that we could be the product of someone else’s experiment.”

cyborg

lieve vandermeulen – dissonant liedje

de cyborg houdt haar kopje scheef:
hoort zij iets onder het geruis
van chips en oliezacht bewegen?
de ene stilte is de andere niet.
de cyborg houdt haar acid-adem in.
zij raadt bijna een rimpeling

als kon ooit iets uit haar geboren:
herinnering aan een geliefd gezicht,
de slaap, de groei van vleugels in de dromen,
een sprong tussen de data en de sporen…

iets vochtigs als een opgerold verdriet
doet haar een beetje scheef bewegen.
wat ooit misschien een zucht was, een gedicht,
wordt nu een nieuw programma om te overleven.